حالِ خوب
چه تصویر فوق العاده ای دارند، بعضی از این آدم های پشت ویترین، اما...
همین که این طرف می آیند چه مضحکانه جلال و جمالشان تبدیل می شود به زرق و برق!
رنگ می بازند!
کاغذ الگو و نقش گچ!
کوک می خورند!
و گاه لباس می شوند بر تن این و آن!
...
گفتار و رفتارشان، تناقضیست دردآور!
گذشته و حالشان، حتی!
که همه ی زندگی برایشان یک بُعد دارد!
یا هست یا نیست!
و تمام انسانیت رنگ می بازد به آدمیت!
...
...
تو از اهالی پشت ویترین نبودی، هرگز.
خوشا به حال من به خاطر داشتن خوبی، مثل تو.
خوشا به حال من، که خدایم دوستم می دارد...
90/10/20
+ نوشته شده در سه شنبه بیستم دی ۱۳۹۰ ساعت 12:12 PM توسط خیال