خیلی مسخره ست که ما آدما، واسه زخم هایی که به عزیزامون زدیم، منت هم سرشون داریم!
خیلی مسخره ست کلن...
هر از چند گاهی یه نگاه، از اون بالا، به خودمون بندازیم...
ببینیم چه کردیم یه روزی، که امروز اینجوری ...!
...
آدما یادشون نمیره!
آدما فراموش نمی کنن!
نه خوب رو نه بد رو!
آدما با یه جرقه شعله ور می شن!
آدما...
با پرسیدن...
-با سر و صدا-
سکوتِ آنان که بی سر و صدا میروند، را نشکن.
دورغ نبود! خوشحال میشوم لحظههای خوشت را که می بینم...
...
اما کنار این، خوشحالیم می نشینم...
و گریه میکنم!
دست خودم نیست...
دلم می خواست، دیدنت را...
کاملا کور می شوم...
نمی بینم!
خوبیهای خوب ها را...
بدیهای خوبتر ها را.
...
پ.ن: کسی که بد باشد وجود ندارد، اگر بد باشد یعنی نبوده است، هرگز.
پیش از این هم باهم خوانده بودیم شعری چنین:
دیدار ما
چون آب و ماه
چه دور
چه درهم.
...
لحظهها را دوست میدارم.
صبح!!
شال و کلاه و کتونی سفید،
یه خیابون شلوغ تو یه شهر مرده و غم گرفته،
یه کافه شلوغ،
-بدون دود و همهمههای بلند-
یه فنجون شکلات داغ،
یه کتاب پر از نوشته ها و عکسهایی که دوست داری...
میشه: یه روز تنهایی.
پ.ن: این روز تکرار میشه همین نزدیکی ها اما...
با تو.
شب هایی که روز نمی شوند...
یلداهایی که تمام نمی شوند.
عادت کردهایم به انتظار...
پر کردهام با،
لحظههای سرشار از،
حس ِ خوب ِ بودن ِ
تو...
حسی تلخ...
از نوع دلتنگی.
و من این روزها بیش از گذشته دلم تنگ می شود...
و این دلتنگی ِ من، دقیقاً به نقطهی مادی وجود انسان باز می گردد...
و نه احساس،
که این روزها سرشارم از احساس ِ خوب ِ تو.
تو خواب بودی، وقتی که خیالت رو میکشتن...
-ترسید-
صدات کرد، یه لحظه چشمات رو باز کردی و گفتی:
داری خواب می بینی خیال...
بخواب آرووووم....
خیال هم خوابید، تا همیشه.
-ترسید- صدات کرد،
یه لحظه چشمات رو باز کردی و گفتی:
داری خواب می بینی خیال... بخواب آرووووم....
خیال هم خوابید، تا همیشه.