احساس من در برابر این همه خوب بودنِ  تو، درست مثل همان پرنده‏ایست که، در سردرگمیِ جنگل ابر با نوازش نسیم راه خود را دوباره به سوی خورشید پیدا می کند...  

پ.ن: مخاطب خاص دارد