باور نمی کردم، اما اشک روی گونه هایم از حقیقتی تلخ سخن می گفت!!!

....

 و من پس از شنیدن خبر تنها تصویری را که می دیدم، عادل مشرقی بود...

عادل مشرقی...

در همان کوچه ی تنگ!

...

همان خسرو شکیبایی عزیز...

روحش شاد

اول بار متن دشوار سکوت را، من نوشتم!
تو خوب دانستی‏اش و خوب ترجمه کردی...
...
و این روزها تو می نویسی
متن آسان را
و من ...
...
و من هرلحظه کتاب خرس های پاندا را نگاه می‏کنم
که پشتش-روی جلد*- به خط تو نوشته شده،
از آسانی متن سکوت،
از اشتباه وقت خواندن...
کاش حقیقت همین باشد و من، سکوت تو را اشتباه خوانده باشم.
پ.ن:* سکوت متن آسانی‏ست که غالبا اشتباه خوانده می شود.

هرگز از تنها بودنم، هراس نداشته ام.
ترس من از
توهمی است که می گفت:
 تو تنها نیستی...
دیگرانی هم هستند!

این همه دروغ برای چی؟!
حقیقت را می گفتی، می پذیرفتم.
کمترین خوبی اش آن بود که، خوب می ماندی،

در ذهن او که دوستش داری.
در ذهن او که دوستت دا...!!!

دروغگو نمی‏شدی!

پ.ن: خوب، خوب ترین، همانگونه که بر تو برازنده بود.

کاش دروغ ها، پنهان می ماندند!

اگر خاستری بودم،
اگر خاکستری بودم!
دیروز چنین سپید نبودم
که امروز سیاه شده باشم!
کاش خاکستری بودم
از همان روز آغاز

متنفرم از اون صدایی که می‏گه:

Call waiting”
لطفن منتظر باشید.”

خفه شو
خفه شو
خفه شو را سه بار پشت سر هم- در یک لحظه- می‏گویم !
دکمه قرمز را فشار می‏دهم.

اینبار پاور را هم محکم می‏گیرم.

The mobile set is off”
دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می‏باشد.”

سرت گرم است!
آن‏جا یا هیچ‏کجا فرقی نمی‏کند.

مزاحمت نمی شوم...
اما بدان،
حرارت سرگرمی‏هایت مرا سوزاند،
شاید
حتی
خودت را!!!

+ دلیش را نمیدانم...

 
کاش می دانست عواقب بزرگ شدن را، کاش کودک تنهایی‏هایش بداند و بماند با او!