گفته بودم نمی توانم، ببینیم!
نمی توانم!
می خواهم، اما نمی توانم!
خواهش کرده بودم، هیچ کس، هیچ چیز در این باره نگوید!
خواهش کرده بودم!
اصلن هیچ اخباری را گوش ندادم!
سعی می کردم هیچ صدایی را نشنوم!
- می خواستم تکرار مراسم را درست، در موقعیت برنامه زنده ببینم-
می خواستم تمام سلول های بدنم هیجانش را احساس کند...
آقای فرهادی از شما سپاسگزارم، برای این حس خوشایندی که در من و خیلی های دیگر به وجود آوردید.
آقای فرهادی با همه ی وجود به شما و همکارانتان، به خودم، و به تمام مردمی که، شما از آن ها یاد کردید، تبریک می گویم.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم دی 1390ساعت 10:47 AM توسط خیال